اين امر تنها در قبول اقرار معتبر و شرط مىباشد زيرا اقرار بنده به لواط بملاحظه آنكه تعلّق به حقّ آقاى او گرفته و بر عليه مولى تمام مىشود لاجرم مسموع نيست بخلاف آنكه شهود بر عليه وى شهادت دهند چه آنكه لواط بشهادت ايشان ثابت شده و لواطكننده را بايد به عقوبت رساند اعمّ از آنكه بنده بوده يا آزاد باشد از اينرو همان طورى كه حرّ را مىكشند بنده را نيز بقتل مىرسانند چنانچه اگر حاكم خود از لواط حرّ و عبد آگاه و مطّلع گردد مىتواند بعلم خويش عمل كرده و آن‌ها را به قتل برساند . و خلاصه كلام آنكه حكم بنده همچون آزاد بوده و هرچه درباره حرّ ثابت بدانيم در حقّ بنده نيز بايد اجرا نمائيم مگر تنها در خصوص اقرار البته عبارت مرحوم مصنف بر خلاف آنچه ما گفتيم افاده نموده و به توهّم مىآورد چه آنكه از اشتراط حرّيت اينطور استفاده مىشود كه بنده را مطلقا نمىكشند چه لواط آن به اقرار ثابت شده و چه بشهادت شهود ولى مقصود همان است كه ذكر نموديم . قوله : بايقاب ذكر : اضافه [ ايقاب ] به [ ذكر ] از باب اضافه مصدر به مفعول دوّم مىباشد يعنى اقرار كند به ايقاب و ادخال نرينه خود در دبر مذكّرى ، بنابراين مقصود از [ ذكر ] مذكّر بوده و مفعول اوّل كه نرينه و آلت رجوليّت باشد محذوف است و مراد از [ مذكّر ] نيز دبر مذكّر مىباشد چنانچه در ترجمه عبارت ذكر نموديم . قوله : ادخال شيئ من الذّكر : يعنى شئ من الآلة . قوله : فى دبره : يعنى درد دبر مذكّر . قوله : و ظاهرهم هنا : مشار اليه [ هنا ] ثبوت لواط و ترتّب حدّ